L'arie de Vetètte
Na giostre de casere avvrazzöte de soule
jinde a nu möre d’auaje, de faiche e ceröse
Mènze a la chiazze la Madonne de l’acque,
“a ce si figghie” admanne, “coume te mitte”
La chjise pöre na zaite paröte a fèste
e le camböne da mattetaine se vèstene de ‘nginze
Na ströde drètta drètte arraive soupe o Biöte,
pute addemannö na grazie, coume facì la lèpre
Aqquanne jì fèste jinde o paiaise,
la banne de Vetètte vè senanne,
e sparèscene malombre e malanne
Pute aggerö cusse munne e ualde,
petisse arrevö soupe a la lèune,
ma u mègghie poste pe cambö,
jì l’arie de Vetètte !
(Dina Ferorelli)